Projekt zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej (WPF) w Nowogardzie to finansowy wytrych, który otwiera burmistrzowi drogę do przesuwania milionów bez każdorazowej zgody Rady Miejskiej. Czy radni dobrowolnie oddadzą klucze do kasy gminy i zrezygnują z patrzenia burmistrzowi Michałowi Wiatrowi na ręce?
Na pierwszy rzut oka to tylko nudny, urzędowy żargon. Punkt 5. porządku obrad, Wieloletnia Prognoza Finansowa, limity zobowiązań… Większość mieszkańców (a pewnie i część radnych) przy takich hasłach po prostu ziewa. I właśnie w tej urzędniczej mgle kryje się zapis, który może fundamentalnie zmienić układ sił w nowogardzkim ratuszu.
Burmistrz Wiatr chce dostać do ręki narzędzie, które pozwoli mu samodzielnie – za pomocą jednego podpisu pod zarządzeniem – przesuwać miliony złotych w projektach unijnych. Zmieniać limity, decydować o wkładzie własnym gminy, żonglować wydatkami między latami. Wszystko to bez każdorazowej, publicznej debaty na sesji i bez wcześniejszego głosowania Rady Miejskiej.
Urzędnicy powiedzą pewnie: „to dla elastyczności”, „żeby szybciej reagować na konkursy”. Brzmi logicznie? Być może. Ale w rzeczywistości to dobrowolne oddanie przez Radę Miejską jednego z jej najważniejszych atrybutów: realnej, bieżącej kontroli nad tym, na co i kiedy idą nasze wspólne pieniądze. Jeśli te zmiany przejdą, radni o wielu kluczowych ruchach finansowych dowiedzą się dopiero „po fakcie”, gdy pieniądze będą już dawno rozdysponowane.
To nie jest odosobniony przypadek, to metoda.
Ten finansowy „wytrych” idealnie komponuje się z tym, co od dawna obserwujemy w gospodarowaniu majątkiem gminy. Mechanizm jest niemal identyczny: burmistrz Michał Wiatr operuje na szerokich uprawnieniach dotyczących sprzedaży czy zamiany nieruchomości. Efekt? Wielkie, strategiczne działki bywa, że chce się zamieniać na drobne skrawki gruntu, a ceny transakcji budzą zdziwienie mieszkańców i opozycji. Często o tym, że gmina pozbyła się jakiegoś majątku, dowiadujemy się z tablicy ogłoszeń, a nie z jawnej debaty na sesji, bo burmistrz „miał do tego prawo”.
Łącząc te kropki, wyłania się niepokojący obraz. Z jednej strony mamy budżet, w którym burmistrz chce mieć wolną rękę przy milionowych inwestycjach unijnych. Z drugiej – ogromny majątek w postaci gruntów, którym zarządza się często poza w zaciszu gabinetu, poza blaskiem fleszy i bez konsultacji, nawet takich w mediach społecznościowych.
Radni muszą sobie odpowiedzieć na jedno zasadnicze pytanie: czy ich rolą jest jedynie „przyklepywanie” decyzji i współdzielenie odpowiedzialności za kredyty, gdy w kasie zabraknie pieniędzy? Czy może jednak pilnowanie portfela mieszkańców? Bo „bezpiecznik” w postaci zapisu, że zmiany nie mogą zwiększyć deficytu, to marna pociecha. Przecież pieniądze można zabrać z oświaty, remontów dróg czy kultury, byle tylko „zgadzało się przez chwilę w tabelce” przy unijnym projekcie, który akurat stał się priorytetem burmistrza.
Budżet i majątek Nowogardu to nie prywatne aktywa władzy wykonawczej, lecz nasze wspólne zasoby. Nowoczesne miasto nie może być zarządzane za pomocą gabinetowych zarządzeń. Każdy krok, który odsuwa te decyzje od jawnej, demokratycznej debaty, jest krokiem wstecz dla transparentności całej gminy.
Jeśli będziemy podążać w tym kierunku, zaraz może się okazać, że radni będą mogli sesje odbębniać zdalnie, zza ekranu laptopa, biorąc przy tym relaksującą kąpiel.
Na najbliższej sesji, która odbędzie się w poniedziałek 30 marca 2026r o godzinie 14.00, przekonamy się, czy większość radnych pozwoli na to, by ich rola została sprowadzona do funkcji niemych statystów, a zaufanie mieszkańców zostało tak bezceremonialnie podważone.
